เรานึกว่าการรู้คันจิทำให้เราได้แต้มต่อ แล้ววันหนึ่งมันก็เป็นตัวการที่ทำให้เราพลาดซะเอง
ตอนแรกมันง่ายจริง ๆ นะ
ตอนเริ่มเรียนภาษาเกาหลี สิ่งที่ทำให้เราทึ่งที่สุดคือคำศัพท์
도서관 ห้องสมุด 준비 การเตรียมตัว 무료 ฟรี 시간 เวลา 약속 คำสัญญา ภาษาญี่ปุ่นมีครบทุกคำเลย เพราะมันสร้างจากตัวอักษรจีนชุดเดียวกัน
ถ้ารู้ว่า 図書館 คือ 도서관 และ 準備 คือ 준비 ก็ไม่ต้องท่องจากศูนย์แล้ว เรื่องนี้ช่วยให้โล่งใจได้จริง ๆ
และเพราะตัวอักษรแต่ละตัวจับคู่กับเสียงเกาหลีที่ค่อนข้างตายตัว สุดท้ายเราก็เริ่มเดาคำที่ไม่เคยเห็นมาก่อนได้ ทักษะนี้ทุกวันนี้ก็ยังช่วยอยู่
เรารักษาสีหน้าตอนมื้อเที่ยงไม่สำเร็จ
เรากินข้าวกับเพื่อนร่วมงานอยู่ แล้วมีคนถามเพื่อนคนหนึ่งว่าเสาร์อาทิตย์ทำอะไรมา
"애인이랑 여행 갔다 왔어요."
เราหยุดตะเกียบกลางอากาศ ทำไมถึงพูดเรื่องนั้นที่นี่ ในที่แบบนี้เนี่ยนะ
ในภาษาญี่ปุ่น 愛人 (aijin) แปลว่าชู้ ตัวอักษรเดียวกันเป๊ะ เราเลยเหมาไปเองโดยธรรมชาติว่าความหมายก็ต้องเหมือนกัน ในหูของเรา เธอเพิ่งประกาศเรื่องมีชู้ต่อหน้าคนทั้งออฟฟิศ
แต่ไม่มีใครสะดุ้งเลยสักคน ทุกคนคุยต่อสบาย ๆ ด้วย "어디 갔었어요?" — ไปเที่ยวไหนมาเหรอ
คนเดียวที่ทำหน้าแปลก ๆ อยู่คือเรา
ปรากฏว่ามันแปลว่าแฟนเฉย ๆ
ทีหลังเราไปเปิดพจนานุกรมดู
애인 (aein) ในภาษาเกาหลีคือคนที่คบกันอยู่ ไม่มีความหมายแย่ ๆ เลยแม้แต่นิดเดียว เป็นคำเรียกแฟนแบบผู้ใหญ่ขึ้นมาหน่อยเท่านั้นเอง
ที่เธอพูดมีแค่ ฉันไปเที่ยวกับแฟนมา
ตัวอักษรชุดเดียวกันแท้ ๆ แต่ฝั่งหนึ่งเป็นความสัมพันธ์ที่ต้องปิดบัง อีกฝั่งเป็นเรื่องที่เล่ากันสบาย ๆ บนโต๊ะข้าวเที่ยง
ตัวอักษรเดียวกัน ความหมายแยกทางกันไปแล้ว
หลังจากวันนั้น เราเริ่มจดสะสมทุกครั้งที่เจอ
| คำ | ความหมายในภาษาเกาหลี | ตัวอักษรเดียวกันในภาษาญี่ปุ่น |
|---|---|---|
| 애인 | คนที่คบกันอยู่ | 愛人 — ชู้ |
| 공부 | การเรียนหนังสือ | 工夫 — การคิดหาวิธี ประดิษฐ์ไอเดีย |
| 방심 | การเผลอ ประมาท | 放心 — การเหม่อลอย ใจลอย |
공부 (gongbu) ทำเราสับสนหนักกว่าอีก เพราะได้ยินทุกวัน 工夫 (kufuu) ในภาษาญี่ปุ่นแปลว่าการขบคิดหาวิธี หาแนวทางเจ๋ง ๆ ทุกครั้งที่เพื่อนเกาหลีพูดว่า "공부해야 돼" — ต้องอ่านหนังสือแล้วล่ะ เราจะค้างไปวินาทีหนึ่ง จะไปคิดค้นอะไรเหรอ
ทำไมการรู้ถึงกลายเป็นตัวขวาง
นี่คือความร้ายกาจของมัน
ถ้าไม่รู้ตัวอักษร เราก็ท่องมันเป็นคำใหม่ ไม่มีทางผิดเลย
แต่ถ้ารู้ ความหมายที่มีอยู่แล้วในหัวจะโผล่ขึ้นมาก่อน เราเลยไม่เช็ก เราเปิดพจนานุกรมน้อยลง เพราะคิดว่าตัวเองรู้อยู่แล้ว
คำที่ไม่รู้เราระวังตัว แต่คำที่คิดว่ารู้เราไม่ระวังเลย กับดักมันนั่งอยู่ตรงนั้นพอดีเป๊ะ
เพราะงั้นตอนนี้
ยิ่งคำไหนหน้าตาเหมือนตัวอักษรร่วมมากเท่าไหร่ เรายิ่งเช็กซ้ำมากเท่านั้น
โดยเฉพาะคำเรียกคนกับคำบอกความรู้สึก สองหมวดนี้ความหมายเคลื่อนหนักสุดเท่าที่เราเจอมา ส่วนชื่อสิ่งของส่วนใหญ่ปลอดภัยดี
การถามคือทางที่เร็วที่สุด แต่การถามถึงคำที่ตัวเองคิดว่ารู้อยู่แล้ว มันต้องใช้ความกล้าอยู่นิดหนึ่งนะคะ ทำเป็นรู้แล้วผ่านไปมันสบายกว่า
ถึงอย่างนั้น เดี๋ยวนี้เราก็ถามไปเลย ดีกว่านั่งเข้าใจผิดอยู่คนเดียว
ตั้งแต่มื้อเที่ยงวันนั้น ได้ยินคำว่า 애인 ทีไรเราก็เฉย ๆ แล้ว ตรงกันข้าม บางทีฝั่งภาษาญี่ปุ่นต่างหากที่เริ่มรู้สึกแปลก ๆ ไปซะแล้ว



