Su kendiliğinden geldi. Ama siparişimi almaya kimse gelmedi.

Sessiz sessiz oturdum

Oturur oturmaz bir görevli su ve ıslak mendil bıraktı. Banchan zaten masadaydı.

Menüyü de getirdi — yabancı olduğumu anladığı için resimli sayfayı açıp öyle verdi. Buraya kadar kusursuz.

"Birazdan yine gelir," diye düşünüp yemeğimi seçtim. Seçtikten sonra da oturmaya devam ettim.

Bir işaret göndermem gerektiğini bilmiyordum. Ben de hiçbir işaret göndermedim. Başım önümde, menüye bakıp durdum.

Yan masa 딩동 yaptı

Yan masadaki kişinin masasında bir şeye bastığını gördüm.

딩동 — ding-dong. Görevli anında geldi.

Kendi masama baktım. Aynı düğme, köşede. Baştan beri burnumun dibindeymiş.

Bastım. Beş saniye geçmeden biri yanımdaydı. Üstelik İngilizce, ağır ağır açıklama bile yaptı. Kimse gelmiyor değildi. Ben hiç çağırmamıştım.

Onlar gelmiyor — sen çağırıyorsun

Amerika'da bir restoranda garson sürekli döner durur. Suyunu tazeler, yemek nasıl diye sorar, tabakları toplar. İstesen de istemesen de uğrar.

Kore öyle çalışmıyor. Sen çağırana kadar gelmiyorlar.

Masa hazırlığı otomatik oluyor ama sipariş için senden bir işaret gerekiyor. Bunlar iki ayrı sistem. Ben otomatik hazırlığı görünce siparişin de otomatik olacağını sandım.

Bir kez anlayınca aslında bunu tercih eder oldum. Yemeğin ortasında kimse sözünü bölmüyor. Rahat rahat yiyorsun, sadece bir şey lazım olunca çağırıyorsun.

Ben ne sandımGerçek
Bekle, nasılsa gelirlerÇağırınca geliyorlar
Çağırmak onları sıkıştırmak gibiNormal yol bu. Kimse takmıyor
Masamı görmezden geliyorlarİşaret yoksa ziyaret yok. Gönder, anında oradalar

Çağırmanın üç yolu var

Lokantadan lokantaya değişiyor. Oturduğunda önce masayı bir tara.

Bir: tablet. Bugünlerde en yaygını. Masaya monteli ya da dik duran bir ekran. Fotoğraflara bak, seç, sipariş düğmesine bas, bitti. Kimseyi çağırman bile gerekmiyor.

Açıkçası en kolayı bu. Fotoğraf olduğu için Korece de gerekmiyor. Epeycesinde English düğmesi de var. Yoksa fotoğraflardan gözüne güzel görüneni tıklarsın.

İki: çağrı zili. Masanın köşesindeki küçük düğme. Basıyorsun, 딩동 diyor ve bir görevli geliyor. Benim gözümden kaçan da oydu.

Üç: seslenmek. Tableti de zili de olmayan yerler — baekban lokantalarında (ev yemeği tabldot yerleri) ve eski usul esnaf lokantalarında yaygın. Burada sesli çağırıyorsun.

Beni en çok korkutan, sesli çağırmaktı

저기요
jeogiyo
Tablet de zil de yokken. Yüksek sesle olması gerekmiyor

Başta bunun kaba olduğunu varsaydım. Amerika'da salonun öbür ucundan garsona bağırmak biraz fazla kaçar.

Ama burada birini çağırmanın yolu tam olarak bu. Bağırmak gerekmiyor — duyulacak kadar yeter. Kimse dönüp sana bakmıyor.

"여기요" da birebir aynı işi görüyor. İkisinden hangisini istersen.

Geldiklerinde ne diyeceksin

Çağırınca geliyorlar; o yüzden sıradaki cümlenin hazır olması iyi oluyor.

주문할게요
jumunhalgeyo
Görevli geldiğinde ilk cümlen

Yemeğin adını bilmiyorsan parmağınla gösterip şunu söylüyorsun.

이거 주세요
igeo juseyo
Menü ismi bilmek gerekmiyor. Söylerken parmağınla göster

Uzun bir süre sırf bu iki cümleyle idare ettim. Sıfır sorun.

Şimdi

Oturduğumda önce masaya bakıyorum. Tablet var mı? Zil var mı?

Varsa kullan. Yoksa "저기요". Bütün sistem bu.

Dönüp bakınca, o gün çalışanlar bana inanılmaz iyi davranmış. Su, banchan, resimli menü.

Bütün yapmam gereken tek bir kelime söylemekti. Sadece o kelimeyi bilmiyordum.