น้ำมาเสิร์ฟเองเลย แต่ไม่มีใครมารับออเดอร์เราสักคน

เราก็นั่งเงียบ ๆ อยู่อย่างนั้น

ทันทีที่นั่งลง พนักงานก็มาวางน้ำกับทิชชูเปียกให้ บันชันก็ถูกจัดวางบนโต๊ะไว้แล้วเรียบร้อย

เขาเอาเมนูมาให้ด้วย แถมพอเห็นว่าเราเป็นชาวต่างชาติ ก็เปิดหน้าที่มีรูปภาพให้เลย มาถึงตรงนี้ ไร้ที่ติ

"เดี๋ยวเขาก็กลับมา" เราคิด แล้วก็เลือกเมนู เลือกเสร็จแล้วก็นั่งต่อไปเรื่อย ๆ

เราไม่รู้ว่าต้องส่งสัญญาณ ก็เลยไม่ได้ส่งอะไรเลย ก้มหน้าจ้องเมนูอยู่อย่างนั้นแหละ

แล้วโต๊ะข้าง ๆ ก็ 딩동

เราเห็นคนโต๊ะข้าง ๆ กดอะไรสักอย่างบนโต๊ะ

딩동 — ติ๊งต่อง พนักงานมาทันทีเลย

เรามองโต๊ะตัวเอง ปุ่มแบบเดียวกันเป๊ะ อยู่ตรงมุมโต๊ะ มันอยู่ตรงหน้าเรามาตั้งแต่ต้น

เรากด ไม่ถึงห้าวินาทีก็มีคนมาถึงโต๊ะ แถมยังอธิบายเป็นภาษาอังกฤษช้า ๆ ให้ด้วย มันไม่ใช่ว่าไม่มีใครมา แต่เราไม่เคยเรียกต่างหาก

เขาไม่ได้เดินมาเอง เราต้องเรียก

ร้านอาหารอเมริกัน พนักงานจะวนกลับมาเรื่อย ๆ เติมน้ำให้ ถามว่าอาหารเป็นไง เก็บจาน แวะมาโดยไม่ต้องขอ

เกาหลีไม่ได้ทำงานแบบนั้น ไม่เรียกก็ไม่มา

การจัดโต๊ะน่ะเกิดขึ้นอัตโนมัติ แต่การสั่งอาหารต้องมีสัญญาณจากเรา สองอย่างนี้เป็นคนละระบบกัน เราเห็นการจัดโต๊ะแบบอัตโนมัติ เลยเหมาเอาว่าการรับออเดอร์ก็คงอัตโนมัติด้วย

พอเข้าใจแล้ว เรากลับชอบระบบนี้มากกว่าซะอีก ไม่มีใครมาขัดจังหวะกลางมื้อ กินอย่างสงบ แล้วค่อยเรียกเฉพาะตอนต้องการอะไร

ที่เราคิดเองความจริง
รอไปเดี๋ยวเขาก็มาเขามาตอนถูกเรียก
เรียกแล้วเหมือนไปเร่งเขานั่นคือวิธีปกติ ไม่มีใครถือสาเลย
เขาไม่สนใจโต๊ะเราไม่มีสัญญาณก็ไม่มีการแวะมา ส่งปุ๊บมาปั๊บ

วิธีเรียกมีสามแบบ

แต่ละร้านไม่เหมือนกัน นั่งลงปุ๊บให้กวาดตาดูโต๊ะก่อนเลย

หนึ่ง แท็บเล็ต เจอบ่อยสุดในยุคนี้ จอติดอยู่กับโต๊ะหรือตั้งอยู่บนโต๊ะ ดูรูป เลือก กดปุ่มสั่ง จบ ไม่ต้องเรียกใครเลยสักคน

เอาจริง ๆ อันนี้ง่ายที่สุด ไม่ต้องใช้ภาษาเกาหลีเพราะมีรูปให้ดู หลายเครื่องมีปุ่ม English ด้วย ถ้าไม่มีก็จิ้มรูปที่หน้าตาน่ากินเอา

สอง กริ่งเรียกพนักงาน ปุ่มเล็ก ๆ ตรงมุมโต๊ะ กดแล้วดัง 딩동 เดี๋ยวพนักงานก็มา นี่แหละตัวที่เราหาไม่เจอในวันนั้น

สาม เปล่งเสียงเรียกเลย ร้านที่ไม่มีทั้งแท็บเล็ตทั้งกริ่ง เจอบ่อยตามร้านแบกพัน (ร้านข้าวชุดสไตล์บ้าน ๆ) กับร้านเก่าแก่ดั้งเดิม แบบนี้ก็เรียกออกเสียงเอา

การเรียกออกเสียงนี่แหละที่เรากลัวที่สุด

저기요
jeogiyo
ใช้ตอนไม่มีทั้งแท็บเล็ตและกริ่ง ไม่ต้องเสียงดังก็ได้

ตอนแรกเราเหมาว่าแบบนี้เสียมารยาท ที่อเมริกา การตะโกนเรียกพนักงานข้ามร้านมันเกินไปหน่อยนี่นา

แต่ที่นี่ นี่แหละ คือ วิธีเรียกคน ไม่ต้องตะโกน แค่ดังพอให้ได้ยินก็พอ ไม่มีใครหันมามองเราหรอก

"여기요" ก็ใช้ได้เหมือนกันเป๊ะ ใช้อันไหนก็ได้

พอเขามาแล้วต้องพูดอะไร

เรียกแล้วเขามาแน่ เพราะงั้นเตรียมประโยคถัดไปไว้ด้วยจะดีมาก

주문할게요
jumunhalgeyo
ประโยคแรกตอนพนักงานเดินมาถึง

ถ้าไม่รู้ชื่อเมนู ก็ชี้ไปที่เมนูแล้วพูดประโยคนี้

이거 주세요
igeo juseyo
ไม่ต้องรู้ชื่อเมนูเลย ชี้นิ้วไปพร้อมพูด

เรารอดมาได้พักใหญ่ ๆ ด้วยสองประโยคนี้ล้วน ๆ ไม่มีปัญหาเลยสักครั้ง

ตอนนี้

นั่งลงปุ๊บ เราเช็กโต๊ะก่อนเลย มีแท็บเล็ตไหม มีกริ่งไหม

มีก็ใช้ ไม่มีก็ "저기요" ระบบทั้งหมดมีอยู่แค่นี้

คิดย้อนกลับไป พนักงานวันนั้นใจดีกับเรามาก ๆ เลยนะ ทั้งน้ำ ทั้งบันชัน ทั้งเมนูแบบมีรูป

ที่เราต้องทำมีแค่พูดคำเดียว เราแค่ไม่รู้จักคำนั้นเท่านั้นเอง