เราย่างทุกอย่างบนตะแกรงไหม้ ๆ อยู่แผ่นเดียว

เราสั่งคัลบีหมักซอส แล้วคุณป้าที่ดูแลร้านก็มายืนข้างโต๊ะสอนเราหมดทุกอย่าง

เราย่างเองไม่เป็นเลยสักนิด

ไปร้านปิ้งย่างกับเพื่อน เลือกยังนย็อมคัลบีจากเมนู

เนื้อออกมาปุ๊บเราค้างเลย เตาสามหัว ที่คีบสองอัน เราวางอะไรสักอย่างลงบนตะแกรงไปแบบสุ่ม ๆ

คุณป้าเดินมาแล้วหยิบที่คีบไปจากมือเรา จากนั้นก็พลิกเนื้อให้เองเลย

"อันนี้วางตรงนี้ พอหน้าตามันประมาณนี้ก็พลิกได้"

ป้ารู้ว่าเราเป็นชาวต่างชาติ เลยสอนไล่ทีละชิ้นเลย เราก็ได้แต่ยืนดู

ป้าบอกว่าถ้าไหม้เมื่อไหร่ให้เรียก

ย่างไปย่างมา แผ่นย่างเริ่มดำขึ้นเรื่อย ๆ ซอสหมักติดแผ่นแล้วไหม้เกรียม

เราคงจ้องมันเขม็งอยู่ล่ะมั้ง เพราะคุณป้าเดินผ่านมาแล้วพูดว่า

"ไหม้เมื่อไหร่ก็เรียกนะ เดี๋ยวเปลี่ยนให้"

ตอนนั้นแหละที่มันกระแทกเข้ามาในหัว การเปลี่ยนแผ่นย่างเป็นเรื่องที่เขาทำกันปกติ

เรานึกมาตลอดว่าต้องย่างแผ่นเดียวจนจบมื้อ ก่อนหน้านั้นเลยมัวไล่ต้อนเนื้อเข้ามุม คอยหลบจุดไหม้ ๆ อยู่นั่นแหละ

เราเปลี่ยนไปสองรอบ

กลางมื้อเราเรียกป้าไปหนึ่งครั้ง ใช้เวลาไม่ถึง 30 วินาทีจริง ๆ นะ

ป้าใช้ที่คีบยกแผ่นออกไปทั้งแผ่นแล้ววางแผ่นใหม่ลงมา วางเนื้อลงไปก็เหมือนได้เริ่มต้นใหม่หมด

อีกรอบหนึ่ง ป้ามาก่อนเราจะเรียกซะอีก เดินผ่าน มองปราดเดียว แล้วก็ "อันนี้ต้องเปลี่ยนแล้วล่ะ"

ว่ากันว่า เนื้อหมักซอสน่ะ เปลี่ยนสองสามรอบเป็นเรื่องธรรมดา เพราะในซอสหมักมีน้ำตาล มันเลยไหม้เร็ว

อร่อยจนถึงคำสุดท้าย

นี่คือส่วนที่เราชอบที่สุด เนื้อชิ้นสุดท้ายรสชาติเหมือนชิ้นแรกเป๊ะ

ถ้ายังฝืนย่างบนแผ่นไหม้ต่อไป ทุกอย่างคงขมไปหมด ซึ่งไม่เกิดขึ้นเลย เราสั่งข้าวผัดปิดท้ายด้วย แล้วเขาก็ทำมันบนแผ่นใหม่ให้อีกเหมือนกัน

ประโยคอื่นที่ใช้ในคืนนั้น

เกาหลีตัดเนื้อปิ้งย่างด้วยกรรไกร ตอนแรกก็ตกใจ แต่เอาจริง ๆ มันง่ายกว่ากันเยอะเลย

หมูต้องสุกทะลุถึงข้างใน แล้วเราดูไม่ออกเลยว่าสุกหรือยัง ถามไปเถอะ เดี๋ยวเขามาดูให้เอง

ตอนนี้

ไปร้านปิ้งย่างทีไร เราไม่เก้ ๆ กัง ๆ อีกแล้ว

ถ้าวันนั้นคุณป้าไม่สอน เราคงย่างบนแผ่นไหม้ ๆ ต่อไปเรื่อย ๆ แล้วก็คงเหมาเอาว่าร้านปิ้งย่างเกาหลีมันเป็นแบบนี้เองแหละมั้ง

ถ้าคุณกำลังจะไปร้านปิ้งย่างเกาหลีครั้งแรก จำไว้ว่าไม่แน่ใจอะไรก็ถามเลย ทุกคนพร้อมสอนหมด