วันแรกที่ถึงเกาหลี เรายืนค้างอยู่หน้าคนขับรถเมล์ไปสามวินาทีเต็ม ๆ
ในมือถือแบงก์หมื่นวอน ส่วนค่ารถอยู่ที่ประมาณ 1,500 วอน
ยืนถือแบงก์อยู่อย่างนั้นแหละ
พอจะหยอดเงินลงไป คนขับก็โบกมือใส่เรา
แบงก์หมื่นวอนน่ะ เขาทอนให้ไม่ได้ จริง ๆ การหยอดแบงก์ลงกล่องเก็บค่าโดยสารมันทำได้อยู่ แค่คนขับไม่มีทางหาเงินทอนให้เราได้ ใคร ๆ เขาก็ขึ้นรถด้วยบัตรกันหมด
คิดดูแล้ว รถเมล์แถวบ้านเราเองก็เลิกรับเงินสดไปเมื่อไม่กี่ปีก่อนเหมือนกัน ที่บ้านเราก็ขึ้นด้วยบัตรตลอด แล้วพอมาอยู่ที่นี่กลับควักแบงก์ออกมาซะงั้น
แต่ตอนนั้นเราไม่มีบัตร แล้วข้างหลังก็มีคนต่อแถวอยู่ ไม่รู้จะทำยังไงเลยได้แต่ยืนถือแบงก์หมื่นวอนอยู่อย่างนั้น
แล้วคุณป้าคนหนึ่งจากแถวก็เดินมาข้างหน้า เอาบัตรของตัวเองแตะเครื่องอ่าน จ่ายค่ารถให้เราซะเลย
เรายื่นแบงก์ให้ ป้าก็โบกมือปฏิเสธ บอกให้ไปนั่งเถอะ
ตอนนั้นเรารู้ประโยคเกาหลีอยู่แค่ประโยคเดียวเป๊ะ ๆ
ระหว่างเดินไปนั่งก็พูดซ้ำอีกหลายรอบ เพราะพูดได้อยู่แค่นั้น ป้าก็แค่ยิ้มแล้วโบกมือเหมือนไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร
จนวันนี้นั่นก็ยังเป็นความทรงจำที่ชัดที่สุด และวันนั้นเราก็ได้เรียนรู้ว่า จะขึ้นรถเมล์ที่เกาหลี ต้องมีบัตรก่อนเป็นอันดับแรก
แล้วคนที่นี่ใช้อะไรกัน
บัตรโดยสารน่ะสิ ชื่อว่า T-money (ทีมันนี่)
ร้านสะดวกซื้อมีขายทุกร้านเลย CU, GS25, 7-Eleven, emart24 มีหมด แขวนอยู่ข้างเคาน์เตอร์คิดเงิน มองยังไงก็เห็น
แต่พอเราหยิบบัตรปุ๊บ พนักงานก็ถามคำนี้ทันที
ตอนนั้นแหละถึงเข้าใจ การซื้อบัตรกับการเติมเงินเป็นคนละเรื่องกัน บัตรคือภาชนะเปล่า ๆ ส่วนเงินต้องใส่เข้าไปต่างหาก
ที่เกาหลี พอซื้อบัตรเขามักถามเรื่องเติมเงินต่อในประโยคเดียวกันเลย เลยจัดการทั้งสองอย่างจบในทีเดียวได้ แค่บอกไปว่าจะเติมเท่าไหร่
ตอนแรกเราไม่รู้ว่าเท่าไหร่ถึงจะพอดี เลยเติมไปหมื่นวอน ไม่กี่วันก็หมดเกลี้ยง เติมสักสองหมื่นวอนแล้วจะไม่ต้องคิดถึงมันไปอีกพักใหญ่
เรื่องที่เราเข้าใจผิด
| ที่เราคิดไว้ | ความจริง |
|---|---|
| จ่ายแบงก์แล้วได้เงินทอน | ไม่มีเงินทอน ซื้อบัตรก่อนเลยง่ายกว่า |
| ซื้อบัตรแล้วใช้ได้ทันที | ต้องเติมเงินต่างหาก (ปกติทำพร้อมกันตอนซื้อ) |
| ค่าบัตรเดี๋ยวได้คืนทีหลัง | ไม่ได้คืน เราซื้อตัวบัตรขาดเลย |
| เติมเงินด้วยบัตรเครดิตได้ | เครื่องจำนวนมากรับแต่เงินสด |
ข้อสุดท้ายนี่แอบเล่นงานเราเลย เราลองเติมเงินที่เครื่องในสถานีรถไฟใต้ดินด้วยบัตรเครดิต แล้วก็ติดแหง็กอีกรอบ ร้านสะดวกซื้อบางร้านรับบัตร แต่ก็แล้วแต่ร้านจริง ๆ เอาจริง ๆ พกแบงก์ติดตัวไว้บ้างสบายใจกว่าเยอะ
ไม่ได้ใช้ได้แค่รถเมล์ด้วยนะ
เรานึกว่ามันเป็นบัตรรถเมล์อย่างเดียว แต่ไม่กี่วันต่อมาพอได้นั่งรถไฟใต้ดินก็ถึงบางอ้อ บัตรใบเดียวกันใช้กับรถไฟใต้ดินได้เลยทันที แท็กซี่ก็ได้ จ่ายเงินที่ร้านสะดวกซื้อยังได้ด้วยซ้ำ
บัตรที่ซื้อที่โซลใช้กับรถไฟใต้ดินปูซานก็ได้ ไม่ต้องซื้อใหม่ทีละเมือง
เพราะงั้นเราแนะนำเลยว่า ลงเครื่องปุ๊บซื้อเลยใบหนึ่ง ที่ชั้นผู้โดยสารขาเข้าสนามบินอินชอนก็มีร้านสะดวกซื้อ บัตรใบเดียวครอบคลุมการเดินทางทั้งวันของเราได้เลย
แต่ปัญหาจริง ๆ อยู่ที่อื่น
ที่ยากกว่าการซื้อบัตรคือ การเปล่งคำออกมาตรงเคาน์เตอร์
"교통카드 주세요" น่ะ เรารู้อยู่ในหัวทั้งประโยค พร้อมใช้เลย แต่พอมองหน้าพนักงานปุ๊บ ไม่มีอะไรหลุดออกมาสักคำ สุดท้ายก็ได้แต่ชี้เอา
คำที่ท่องด้วยตากับคำที่เคยพูดออกเสียงจริง ๆ มันคนละเรื่องกันเลยจริง ๆ ตั้งแต่นั้นมาเราเลยฝึกพูดออกเสียงสักสองสามรอบก่อนเดินเข้าร้านทุกที
วันแรกในเกาหลีของคุณ อะไรทำเอาไปต่อไม่ถูกที่สุด ของเราคืออันนี้แหละ
