เราเรียกชื่อเพื่อนผิดอยู่หลายสัปดาห์ ส่วนเพื่อนก็แค่ยิ้มแล้วปล่อยผ่าน
เราเรียกเขาว่า ซี-โอ-จุน
เราคุยแชตกันมาตั้งแต่ก่อนเราจะมาเกาหลีซะอีก เขาเขียนชื่อตัวเองว่า Seojun เราก็เลยรู้จักเขาในชื่อนั้น
เราอ่านมันแบบที่อ่านอะไรก็ตามที่บ้านเรา ซี-โอ-จุน สามพยางค์
พอได้เจอกันจริง ๆ ที่เกาหลี เราก็เรียกเขาแบบนั้นแหละ เขาก็ขานรับ "หือ?" ทุกครั้ง เราเลยนึกว่าตัวเองเรียกถูกมาตลอด
ผ่านไปไม่กี่สัปดาห์ เพื่อนอีกคนเรียกเขาอยู่ข้าง ๆ เรา ซอ-จุน สองพยางค์
eo ไม่ใช่สองตัวอักษร แต่เป็นเสียงเดียว
ทั้งเรื่องมันมีอยู่แค่นี้แหละ
ตัวโรมัน eo ไม่ใช่ e ตามด้วย o แต่มันคือ อักษรสองตัวที่ถูกยืมมาเขียนเสียงเกาหลีเสียงเดียว คือ ㅓ ภาษาอังกฤษไม่มีตัวอักษรสำหรับเสียง ㅓ ตัวเดียวเลยเอาไม่อยู่
eu ก็เหมือนกัน มันคือเสียง ㅡ เสียงเดียว
| ตัวโรมัน | ที่เราอ่าน | ที่ถูกจริง ๆ |
|---|---|---|
| Seojun | ซี-โอ-จุน (3 พยางค์) | 서준 (2 พยางค์) |
| Eunji | อี-อุน-จี (3 พยางค์) | 은지 (2 พยางค์) |
| Seoul | ซี-อูล | 서울 |
| Jeong | จี-ออง | 정 |
ถ้าเคยสะกดคำว่า Seoul ออกมาเป็น ซี-อูล ละก็ คุณเจอปัญหานี้ด้วยตัวเองมาแล้ว เราเองก็อ่านแบบนั้นอยู่นานเหมือนกัน
ทีหลังเราถามเขาว่าทำไมไม่เคยแก้ให้เลย
เราตรงดิ่งไปหาเพื่อนคนที่โดนเราเรียกชื่อเพี้ยนมาตลอด ทำไมไม่พูดอะไรเลยล่ะ
"ก็รู้ว่าหมายถึงใคร มันก็โอเคแล้วนี่"
แล้วเขาก็ยิ้มพร้อมเสริมว่า แค่เราพยายามเรียกชื่อเขาก็ดีใจแล้ว เรื่องผิดน่ะไม่เคยขัดใจเลย เขาแค่ไม่อยากชี้ให้เราต้องเขิน
และเอาจริง ๆ เราก็คงทำแบบเดียวกันนั่นแหละ ถ้าเพื่อนที่กำลังเรียนภาษาอังกฤษเรียกชื่อเราเพี้ยนไปนิดหน่อย เราก็คงไม่หยุดเขาทุกครั้งเพื่อแก้ให้หรอก
เพราะงั้นนี่คือ เรื่องที่เราแค่ถามเองก็จบแล้ว ไม่ใช่ว่าไม่มีใครแก้ให้ แต่เราไม่เคยถามต่างหาก
ชื่อของเราเองก็เป็นปัญหาเหมือนกัน
มันเล่นงานเราในทิศทางกลับกันด้วย
คาเฟ่บางร้านเรียกชื่อแทนการยื่นเครื่องสั่นให้ เราขอให้เขาเขียนชื่อเราเป็นฮันกึล แต่ตัวสะกดที่เราให้ไปมันเพี้ยน เสียงที่เขาเรียกออกมาเลยไม่เหมือนชื่อเราสักนิด
หลายครั้งเรายืนเฉยอยู่ตรงนั้น ไม่รู้ตัวเลยว่านั่นกาแฟของเรา สองครั้งได้มาตอนเย็นชืดไปแล้ว
ที่พักก็เรื่องเดียวกัน ตัวสะกดในพาสปอร์ตกับชื่อในใบจองต่างกันนิดเดียวแบบเนียน ๆ ครั้งหนึ่งเลยติดอยู่ที่ฟรอนต์นานมาก
สรุปแล้วมันคืออย่างนี้
บอกว่า "อย่าอ่านแบบภาษาอังกฤษ" มันง่ายเกินไป
พูดให้เป๊ะคือ การถอดเสียงเป็นตัวโรมันคือสัญลักษณ์ ไม่ใช่การสะกดแบบอังกฤษ มันคือระบบที่สร้างขึ้นเพื่อขนเสียงเกาหลีด้วยตัวอักษรละติน ไม่ได้ทำตามกฎการออกเสียงภาษาอังกฤษเลย
เพราะงั้นถ้าอ่านด้วยโหมดอัตโนมัติแบบภาษาอังกฤษ จะผิดแทบทุกครั้ง ทั้ง eo, eu, ae, oe ผิดหมด
พอเรื่องนี้กระจ่างปุ๊บ ชื่อที่ไม่เคยเห็นมาก่อนเราก็เดาเสียงแรกได้ใกล้เคียงขึ้นเยอะ
แต่ชื่อคนน่ะแหกกฎกันตลอดเวลา
มีเรื่องหนึ่งที่ควรรู้ตรงนี้ ตัวสะกดของชื่อ เจ้าของชื่อเป็นคนกำหนดเอง
서준 คนเดียวกันเขียนได้ทั้ง Seojun, Seojoon หรือ Suh Jun การเขียนนอกตำราไม่ใช่เรื่องผิด มันแค่เป็นวิธีที่คน ๆ นั้นตัดสินใจสะกดชื่อตัวเอง
เพราะงั้นกฎช่วยได้แค่การเดาครั้งแรก วิธีที่จะชัวร์จริง ๆ คือถามเอา
เดี๋ยวนี้เวลาเห็นชื่อใหม่ ๆ ไม่ว่าจะบนนามบัตรหรือในแชต เราจะลองพูดออกเสียงหนึ่งรอบแล้วเช็กเลย กลายเป็นว่าที่ต้องทำมีอยู่แค่นั้นเองมาตลอด
