W metrze musiałem powiedzieć 죄송합니다 (joesonghamnida) ze sto razy. A niczego nie zawiniłem.
Ludzie ciągle patrzyli na mnie dziwnie
Godzina szczytu, linia 2. Zbliżała się moja stacja, a wagon był nabity.
Zrobiłem to, czego mnie nauczono. „죄송합니다" — mówiłem, torując sobie drogę do drzwi.
Ludzie się rozstępowali, ale ich miny były jakieś nie takie. Spojrzenie w stylu: co ten gość przeskrobał?
Jeden starszy pan wręcz się odwrócił i zapytał „왜요?" — czyli: za co? Nie miałem odpowiedzi. Próbowałem tylko przejść obok niego.
Na przechodzenie jest osobny zwrot
Zapytałem znajomego i odpowiedź padła od razu.
Na sytuację, kiedy się przeciskasz, istnieje zupełnie osobny zwrot.
죄송합니다 jest na moment, kiedy naprawdę coś zawiniłeś. Nadepnąłeś komuś na stopę. Wpadłeś na kogoś. Spóźniłeś się.
Przechodzenie obok nie jest przewinieniem. Więc za każdym razem, kiedy przepraszałem, druga osoba zostawała z pytaniem — przepraszasz, ale za co?
| Sytuacja | Co mówiłem | Co jest poprawne |
|---|---|---|
| Przeciskanie się między ludźmi | 죄송합니다 | 잠시만요 |
| Wołanie kelnera w restauracji | 죄송합니다 | 저기요 |
| Nadepnięcie komuś na stopę | 죄송합니다 | 죄송합니다 (to akurat dobrze) |
| Zaczepienie kogoś, żeby zapytać o drogę | 죄송합니다 | 저기요 |
저기요 to trzecia rzecz
I tu wyłożyłem się jeszcze raz.
W restauracji próbowałem przywołać kelnera przez „잠시만요". Nikt nie przyszedł.
No jasne, że nie. 잠시만요 znaczy zaraz przejdę, więc proszę chwilę zaczekać. Prosi o moment cierpliwości — nikogo do ciebie nie woła.
Do przywoływania służy 저기요 (jeogiyo).
Jak w końcu rozdzieliłem tę trójkę
Szczerze mówiąc, na początku w ogóle nie czułem różnicy. Po polsku wszystkie trzy wychodzą jako jedno „przepraszam".
Ale to ujęcie sprawiło, że zaskoczyło.
- 잠시만요 — kiedy to ja się ruszam
- 저기요 — kiedy potrzebuję, żeby ruszył się ktoś inny
- 죄송합니다 — kiedy naprawdę coś zawiniłem
Odkąd to mam, metro zrobiło się prostsze. Koniec z czytaniem min.
Jednego wciąż nie rozgryzłem
Jest jeszcze zwrot 실례합니다 (sillyehamnida). Podobno na bardziej formalne sytuacje.
Nadal nie bardzo wiem, kiedy go używać. Słyszałem, że mówi się tak, wchodząc do sali konferencyjnej w pracy, ale nie czuję się jeszcze na tyle pewnie, więc nie próbowałem.
Dobra, gram w otwarte karty — tego nie mam rozpracowanego. Ale znajomość powyższej trójki na blachę pokrywa prawie całe codzienne życie.
Jeśli wiesz, kiedy naprawdę używa się 실례합니다, daj znać.
